Newsletter
Podaj adres e-mail aby otrzymywać powiadomienia o nowych aktualnościach
Szanowni Państwo!
Zapisując się do naszego newslettera będziecie otrzymywać Państwo cotygodniowe intencje modlitewne za prześladowany Kościół Chrystusa na świecie.
Zachęcamy Państwa do wspólnej modlitwy za prześladowanych chrześcijan.
Nasza wspólnota liczy już 1512 osób!
Tydzień 13. Erytrea
Republika Erytrei leżąca w północnej Afryce nad Morzem Czerwonym jest niepodległym krajem od 1993 roku. Kraj graniczy od północy i zachodu z Sudanem, od południa z Etiopią i Dżibutti, od wschodu opływa go Morze Czerwone.
Do Erytrei należy też archipelag Dalak tworzony przez około 200 wysp na tym morzu. Stolicą kraju jest Asmara leżąca na granicy z Etiopią.
Nie ma pewnych danych, ilu mieszkańców mieszka w kraju, może być ich około 4,7 milionów. W większości przynależą do grupy etnicznej Tigrinya, to ponad połowa ludności, a 30% do ludu Tigre.
Charakterystyczną cechą Erytrejczyków jest wspólny język tigryjski dla wszystkich grup etnicznych, należy on do rodziny języków semickich. Oprócz niewielkiej grupy religijnej animistów, wyznawców tradycyjnych religii plemiennych, połowa narodu to muzułmanie, i tyle samo jest chrześcijan, głównie prawosławnych.
Tylko 17% społeczeństwa mieszka w miastach, przede wszystkim w stolicy Asmarze.
Długie lata wojen nie były łaskawe dla gospodarki kraju i sytuacji ekonomicznej mieszkańców. Wojna zniszczyła wiele istnień ludzkich, a także infrastrukturę, miejsca produkcji, zablokowała na długie lata rozwój kraju.
Mieszkańcy żyją w nędzy, w większości są to analfabeci pozostawieni na łaskę i pamięć krajów bogatych.
W starożytności obszary te zamieszkiwali chrześcijańscy Koptowie, w XVI wieku n.e. przybyli tu Portugalczycy, a następnie Turcy Osmańscy oraz Włosi. Ci ostatni w latach 30-tych XX wieku przyłączyli Etiopię i Somalię do Włoskiej Afryki Wschodniej.
Po II Wojnie Światowej krajem zarządzali Brytyjczycy, a w latach 50-tych autonomia erytrejska wchodziła w skład Etiopii. Władca etiopski pomimo krwawego oporu Erytrejczyków ustanowił ją prowincją swego cesarstwa.
W latach 60-tych w Erytrei utworzył się militarny ruch oporu, pierwszą jego organizacją był Erytrejski Front Liberalny (ELF), a w latach 70-tych zaistniał marksistowski Erytrejski Front Ludowy Walki o Wolność (EPLF).
Obie organizacje walczyły o niepodległość przez 20 lat z wojskami etiopskimi i sobą nawzajem, aż do zwycięstwa komunistów.
W 1991 roku komuniści z EPLF opanowali całą północną część kraju, wkraczając w maju do etiopskiej stolicy obalając ówczesny reżim. Dwa lata później Erytrea została oficjalne uznana za państwo. Pierwszym prezydentem kraju został Isaias Afewerki z Komitetu Centralnego EPLF.
Po wojnie problemy chrześcijan w związku z zaistniałą sytuacją polityczną nie zmieniły się na lepsze. Wręcz przeciwnie. Dla pozorów EPLF zmieniła nazwę na Ludowy Front na rzecz Demokracji i Sprawiedliwości i rządzi krajem do dziś.
W 1995 roku nasiliły się napięcia sąsiedzkie, z jednej strony między Erytreą a Sudanem z powodu wspierania rządu tego ostatniego islamskich ugrupowań radykalnych (Afewerki nie pozostawał dłużny, oficjalnie wspierał partyzantów z SPLA działających w Sudanie), z drugiej między Erytreą a Jemenem w sporze o wyspę Hanish na Morzy Czerwonym.
Istniały przypuszczenia, że może znajdować się na niej ropa. W 1999 roku Międzynarodowy Trybunał w Hadze podzielił wyspę na dwie części i na szczęście oba kraje uznały ten wyrok.
Rząd Afewerki mozolnie rozpoczął odbudowę kraju. Konstytucja z 1997 roku nie weszła w życie, dlatego nie przeprowadzono wyborów demokratycznych, ani nie stworzono wielopartyjnego systemu rządzenia.
Wprowadzono natomiast nową walutę, zrywając unię monetarną z Etiopią, co wywołało bojkot nowej erytrejskiej waluty w Etiopii i wysoką inflację w Erytrei. Pół roku później doszło do kolejnego konfliktu militarnego obu państw trwającego do czerwca 2000 r. ONZ zdecydowało się wysłać żołnierzy do strefy przygranicznej i udało się w końcu podpisać pokój tego samego roku.
W Erytrei panuje wciąż napięta sytuacja sąsiedzka z Etiopią i analitycy twierdza, że w każdej chwili konflikt somalijski może się przenieść do tego państwa, tym bardziej, że rząd Afewerkiego wspierał militarnie Unię Islamskich Trybunałów w Somalii. To nie zapowiada pokoju.
Stolica: Asmara.
Powierzchnia: 101.000km2
Język: tigrinya, afar, arabski.
Populacja: w 2007 roku liczba mieszkańców wyniosła 4,7 milionów ludzi.
Grupy etniczne: tigrinya, tigray, bilen, afar, saho, kunama, nara, hidareb, rashaida.
Religie: muzułmanie, prawosławni Koptowie, katolicy i protestanci.
Średnia długość życia: 54 lata, dla mężczyzn: 52 lata (2004) dla kobiet: 56 lata (2004).
Umiejętność czytania i pisania: brak danych
40% dzieci poniżej piątego roku ma niedowagę!
75% społeczeństwa jest stale niedożywiona!
40% społeczeństwa nie ma dostępu do bieżącej wody
Waluta: nakfa.
Wzrost gospodarczy: 0,5% (2005)
Wskaźnik inflacji: 15%.