Szanowni Państwo!
Zapisując się do naszego newslettera będziecie otrzymywać Państwo cotygodniowe intencje modlitewne za prześladowany Kościół Chrystusa na świecie.
Zachęcamy Państwa do wspólnej modlitwy za prześladowanych chrześcijan.
Nasza wspólnota liczy już 1512 osób!
Pod koniec sierpnia b.r. do katolickich Włoch przybył z wizytą dyktator Libii, władający nią od 41 lat, Muammar al-Kaddafi. Spotkał się z premierem Włoch Silvio Berlusconim z okazji dwuletniej rocznicy podpisania włosko-libijskiego traktatu o przyjaźni. Wielu włoskich polityków oburzyło się na wypowiedzi dyktatora, ale watykański naukowiec, doradca Papieża, Samir Khalil Samir powiedział, że słowa Kaddafiego, jakie wyrzekł on w Akademii Libijskiej w Rzymie, gdy stwierdził, że islam powinien stać się religią Europy, należy brać jak najbardziej poważnie.
Wypowiedź dyktatora ma swoje podstawy i nie można jej bagatelizować, nawet jeśli nosi znamiona życzeniowości Kaddafiego, który w latach 70-tych marzył zjednoczyć Afrykę pod sztandarem islamu oraz swojej osoby. Europa, przede wszystkim Zachodnia, staje się coraz bardziej antychrześcijańska, odcina się od swoich korzeni, a nikły przyrost naturalny, oraz wzrastająca liczba wielodzietnych rodzin muzułmanów-emigrantów są znakiem zmian, jakie nadchodzą. Według danych demograficznych, w 2050 r. jedna czwarta mieszkańców Starego Kontynentu będzie wyznawać islam. W państwach islamu, w tym w Libii, chrześcijańska działalność misyjna jest zakazana, ale jednocześnie zadaniem i obowiązkiem każdego muzułmanina, także emigranta, jest nawracanie niemuzułmanów na islam.
Nie trzeba dodawać, że żaden polityk z Europy, nie mógłby sobie pozwolić, w świecie islamu, a więc i w Libii na takie słowa. Wracając zaś do Libii, wśród niemal 6 milionów mieszkańców, żyje zaledwie 50 tysiące katolików, którzy w większości są obcokrajowcami; w sumie chrześcijanie stanowią tu 3% populacji. Wprawdzie dyktator uchwalił w 1977 r. konstytucję, ale jest ona fikcją, kraj nie posiada oficjalnych praw, które mogłyby chronić i zapewniać wolność religijną. Islam jest również i tutaj religią państwową, a życie społeczne i kulturowe jest determinowane przez Koran, chociaż urzędnicy państwowi mają pełne prawo ingerować w życie prywatne obywateli, a system państwowy jaki tu obowiązuje, to hybryda islamu i socjalizmu z elementami nacjonalizmu panarabskiego. Chrześcijanie, oraz wyznawcy innych niż islam religii, nie mogą praktykować swej religii publicznie, ale wyłącznie prywatnie, w mieszkaniach.
Libia, formalnie Wielki Socjalistyczny Libijsko-Arabski Naród Dżamaharija położony jest w północnej Afryce i jest czwartym co do wielkości krajem w Afryce (przy okazji jest pięć i półkrotnie większy od Polski. Libia graniczy od wschodu z Egiptem, od południowego wschodu z Sudanem, od południa z Czadem i Nigrem, od zachodu z Algierią i Tunezją, od północy opływa ją morze Śródziemne.
85% kraju to Sahara, nie ma też wielu rzek. 88% ludności mieszka w miastach, największym z nich jest Trypolis - stolica kraju, inne to Bengali i Az-Zawiyah.
97% społeczeństwa to Arabowie. Do mniejszości należą grupy etniczne Tuareg, Tubu, Egipcjanie, Sudańczcy, Palestyńczycy - uchodźcy żyjący od dziesiątków lat w obozach. To państwo wyznaniowe, islam sunnicki z językiem urzędowym arabskim. Libia ma burzliwą i wojenną historię.
2000 lat przed Chrystusem w regionie tym żyły plemiona Berber, określający siebie mianem Libijczyków. W VII wieku p.n.e. Grecy stworzyli na wybrzeżu Libijskim swoje kolonie, między innymi miasto Cyrena (Cyrenejka) zostało założone w 630 r., zdobyte następnie przez Aleksandra, a potem przyłączone do Egiptu.
W II wieku p.n.e. Trypolis dostał się w ręce Rzymian. Od VI wieku n.e. obszary te należały do Bizancjum, potem w VII wieku przybyli tutaj Arabowie z Egiptu i islamizowali ludność tych terenów. Na początku XVI wieku Trypolis na moment posiadali Hiszpanie, ale pod koniec XVI wieku regiony Libii dostały się pod panowanie Imperium Osmańskiego. W XIX wieku Trypolis wielokrotnie próbowali bezskutecznie zdobyć Francuzi, ale w 1911 r. zarówno to miasto, jak i Cyrenę opanowali Włochom. Po ich klęsce podczas II Wojny Światowej ONZ zdecydowała, że Libia będzie niezawisłym królestwem federacyjnym, od 1951 r. pod rządami Idrisa as-Sanussiego.
Do tego momentu Libia była najbiedniejszym krajem, stanowiąc właściwie w 90% pustynią. 90% społeczeństwa było analfabetami, co wykorzystywali Włosi, elita kraju, by mieć realny wpływ na politykę kraju i władzę.
To wywołało zamieszki, a także było przyczyną wejścia Libii do Ligi Arabskiej w 1953 roku. Sytuacja kraju zmieniła się dopiero, gdy pod koniec lat 50-tych odkryto na jej terenie ropę naftową, w ciągu zaledwie kilku lat stała się najbogatszym krajem afrykańskim.
Kolejną ważną cezurą w historii Libii był bezkrwawy pucz pułkownika Muamara al-Kaddafiego, który wygnał króla Idrisa I z kraju. Kaddafi powołał Libijską Republikę Arabską i zaczął radykalną arabizację państwa.
Europejczycy zostali wydaleni, firmy i rafinerie upaństwowione, Kaddafi miał dodatkowo wizję panarabskiego mocarstwa, który zjednoczyłby kraj pod jego przywództwem. Od 1977 roku Libia funkcjonuje pod nazwą Wielkiego Socjalistycznego Libijsko-Arabskiego Narodu Dżamaharija, w którym rządzi Zgromadzenie Narodowe, Sekretarzem Generalnym jest wówczas Kaddafi.
Od połowy lat 70-tych Libia utrzymywała ścisłe związku z ZSRR aż do jego upadku. Dodatkowo dyktator wspierał militarnie i finansowo terrorystów palestyńskich przeciw Izraelowi, ażeby poskromić „syjonistycznego wroga" podpisał nawet pokój z nieprzyjacielskim Egiptem.
W Libii mieli zawsze schronienie terroryści i przestępcy z Ugandy, Nigru, Somalii.
Dla swojego narodu stworzył prężnie działające instytucje socjalne, edukacyjne, dobrze funkcjonującą służbę zdrowia. Od 1979 roku Kaddafi jest dowódcą sił zbrojnych kraju, zrzekł się stanowiska Sekretarza Generalnego, ale nadal pozostaje „przywódcą rewolucji" i jej „duchową inspiracja". Gdy Libia napadła na Czad w 1980 roku, był to moment bezpośredniej konfrontacji z Francją i USA.
Potem konflikt z Zachodem zaostrzał się coraz bardziej, w latach 80-tych Kaddafi wspierał międzynarodowy terroryzm, w 1986 roku był odpowiedzialny za zamach w dyskotece „La Belle" w Berlinie na amerykańskich żołnierzy, także za zamach na amerykański samolot pasażerski w 1988 roku. USA zamroziła stosunki z tym krajem, zbombardowała też Trypolis i Bengazi. W 1992 roku ONZ nałożyło embargo gospodarcze na Libię.
Izolacja wywołała niezadowolenie w kraju, pod koniec 1993 roku wybuchła militarna rewolta w Trypolisie, jednak szybko po brutalnej pacyfikacji upadła. Do dziś w więzieniach przebywają buntownicy. W połowie lat 90-tych Libia podpisała pokój z Czadem, wycofała swoje wojska i w wyniku izolacji zaczęła dążyć do zaciśnięcia kontaktów handlowych i politycznych z innymi krajami arabskimi, Egiptem, Irakiem i Syrią.
Organizacje światowe uzależniły swoje dalsze stosunki z Libią od uznania wyroku z 2001 roku i wypłacenia odszkodowań rodzinom zamordowanych w akcjach terrorystycznych.
W 2002 roku Kaddafi zasygnalizował zgodę na współpracę z Zachodem i wyraził chęć wypłacenia odszkodowań rodzinom ofiar zabitych podczas tragicznego lotu Pan Am 103.
W katastrofie w Lockerbie w Szkocji w grudniu 1988 roku zginęło 270 osób, w tym osoby mieszkające w miasteczku. Odszkodowanie wynosiło po 10 milionów dolarów za pasażera i wydanie ONZ sprawców zamachu. „Nawrócony dyktator" potępił też zamachy z 11 września 2001 roku. Kiedy wszyscy ogłosili normalizacje i liberalizację kraju krwawego i bezwzględnego dyktatora, a USA odmroziło z nim kontaktu, tak samo zrobiło ONZ i inne kraje europejskie, świat obiegła informacja, że dyktator chce w świetle prawa zabić 5 bułgarskich pielęgniarek i palestyńskiego lekarza za rzekome zarażenie wirusem HIV 426 dzieci.
Propaganda dyktatora, który za fatalne niedopatrzenie swoich lekarzy, zrzucił winę na obcych. Pod ręką znalazły się nieszczęśliwe kobiety i lekarz Palestyńczyk.
Powierzchnia: 1.759.540 km2
Język: arabski
Populacja: w 2007 roku liczba mieszkańców wyniosła 6,1 milionów ludzi.
Grupy etniczne: Arabowie (90%), Berberowie, Egipcjanie, Sudańczycy, Włosi, Grecy.
Religia: islam (sunnizm).
Średnia długość życia: 74 lat, dla mężczyzn: 72 lata (2004) dla kobiet: 76 lata (2004).
Waluta: dinar
Wzrost gospodarczy: 3,5% (2005)
Wskaźnik inflacji: 24,4% (Źródło Reuters AlertNet).