Szanowni Państwo!

Zapisując się do naszego newslettera będziecie otrzymywać Państwo cotygodniowe intencje modlitewne za prześladowany Kościół Chrystusa na świecie.

Zachęcamy Państwa do wspólnej modlitwy za prześladowanych chrześcijan.

Nasza wspólnota liczy już 1512 osób!

Obszary górzyste nie są zamieszkane, większość z posród 6 milionów ludzi Laosu żyje poza miastami w delcie rzeki Mekong, tylko 15% społeczeństwa żyje w miastach, w tym ponad pół miliona w stolicy Wientianie.

W XIX wieku obszar dzisiejszego Laosu został poddany protektoratowi Francji i włączony do Indochin. Dla okupantów i kolonizatorów Laos posiadał znaczenie przede wszystkim strategiczne, jako wyraźna granica od kolonii brytyjskich, natomiast mniejsze znaczenie gospodarcze. W pierwszej połowie XX wieku dochodziło stale do licznych powstań narodowych pod przywództwem komunistycznego ruchu Pathet Lao dowodzonego przez księcia Suvanna Vonga. Kiedy Francja została zajęta przez III Rzesze w 1940 roku, Japonia wysunęła roszczenia do francuskich Indochin.

Po wojnie Laos uzyskał niepodległość, jednak wojska francuskie nadal stacjonowały w tym regionie. Niemniej w 1947 roku powołano nową konstytucję, czyniącą Laos monarchią konstytucyjną, królem został rządzący krajem od 1904 roku Luang Prabang. W końcu w 1949 roku Laos oderwał się od francuskiej Unii Indochin, z resztą Francja nie mogła już dłużej utrzymać swoich wpływów w tym regionie.

W czasie wojny indochińskiej (1946-1954) siły opozycji w Laosie, podobnie jak w Wietnamie, przybierały na znaczeniu. Komunistyczny ruch Pathet Lao związany z północno wietnamskim Vietminhem zdobył wpływy w ponad połowie kraju. W 1954 roku Laos zdobył pełną niepodległość i traktat indochiński zobowiązywał obie walczące strony, wojska rządowe i partyzantów komunistycznych do zawieszenia broni. Pokój nie trwał długo.

W 1958 roku doszło do krwawej wojny domowej, sponsorowanej przez dwa wielkie i zwalczające się obozy USA i ZSRR. Amerykanie dostarczali broń prozachodnim wojskom rządowym, Rosjanie komunistom.

Dodatkowo w Laosie do głosu doszła trzecia siła, tzw. neutralni, związani z Suvanną Phumą. W maju 1961 roku w Genewie odbyła się konferencja laotańska, w której udział wzięli przedstawiciele wszystkich stron zawiązując koalicję rządową, w jej skład wchodzili komunista, Suvanna Vong, zwolennicy króla Bouna Ouma oraz neutraliści księcia Suvanny Phumy.

Nowy rząd Narodowej Jedności nie potrafił wprowadzić pokoju. Dodatkowo w połowie lat 60-tych wybuchła wojna w Wietnamie. USA bombardowało wschodnie obszary Laosu, ponieważ była to droga tranzytu broni z Rosji dla Ho Chi Minha. Po przegranej USA w Wietnamie i wycofaniu wojsk najsilniejszą pozycję mieli komuniści pod przywództwem Suvanny Phuma tworzący Rewolucyjną Partię Ludową (LRVP) wywodzącą się z ruchu Pathet Lao.

Kiedy Wietnam wprowadził władzę komunistyczną do Kambodży, w Laosie nastąpił ostateczny przewrót i rządy objęli także komuniści. W 1975 roku ostatecznie upadła monarchia i powołano Demokratyczną Republikę Laosu, wspieraną przez komunistów z Wietnamu. Pierwszym prezydentem został Suvanna Vong, który zdelegalizował wszystkie istniejące partie i zaprowadził jednopartyjny system rządzony przez LRVP.

Gospodarka socjalistyczna doprowadziła wkrótce kraj do upadku ekonomicznego, co wywołało falę uchodźców, głównie intelektualistów i siły opozycji będące wrogiem numer jeden. Dopiero od lat 90-tych można dostrzec nieznaczną zmianę sytuacji w kraju, konstytucja gwarantowała wolność religijną, rynek został zliberalizowany i przybrał postać umiarkowanego kapitalizmu kontrolowanego jednakże przez państwo.

Od połowy lat 90-tych istnieje współpraca kraju z Unią Europejską, a w 1997 roku Laos został przyjęty do ASEAN-u, organizacji istniejącej od 1967 roku w skład której wchodziły już Indonezja, Tajlandia, Malezja, Singapur i Filipiny. Pomimo rzadów komunistów protesty w kraju i niezadowolenie społeczeństwa od 90-tych lat się nasilają, szczególnie w okresach kryzysowych.