W latach 70-tych Liban był krajem prężnie rozwijającym się, nazywany nawet Szwajcarią Bliskiego Wschodu. Niestety od 1975 roku społeczeństwo zanurzyło się w śmiercionośnej wojnie cywilnej, każdego z każdym. Ponieważ Liban jest krajem, gdzie oficjalnie istnienie 18 różnych wspólnot religijnych, a dodatkowych sekt islamskich i chrześcijańskich jest jeszcze więcej, ta różnorodność, która od 1943 roku, a więc czasu, w którym Liban stał się krajem niepodległym, przyczyniła się do jego zguby.

Pod wpływem uchodźców palestyńskich, którzy nie zostali przyjęci przez państwa arabskie, Liban, wówczas kraj o przeważającej liczbie chrześcijan, otworzył swoje serce, i przyjął ich pod swój dach. Dziś to muzułmanie przeważają w Libanie. Wojna domowa, walczących milicji różnych religii trwała 15 lat, do 1990 r. W międzyczasie, w wyniku ingerencji państw ościennych, Liban przeżył pierwszą wojnę z Izraelem, okupację Izraela, okupację syryjską, morderstwa polityczne, zbrodnie wojenne, i kiedy wydawało się, że po wyjściu okupanta syryjskiego w 2005 roku, Liban stanie na nogi, w 2006 roku wybuchła druga wojna z Izraelem, która w ciągu 34 dni, pogrążyła kraj cedrów w chaosie, śmierci, i dewastacji. Wypracowany przez lata z mozołem wzrost gospodarczy, budowa kraju, stały się przeszłością.

A obszar, o którym dziś mówię, to Ziemia Święta, Tyr i Sydon, miasta fenickie, w których działał Jezus Chrystus, ziemia ukochana przez Jana Pawła II, który proroczo wiedział, że bez Libanu nie ma pokoju na Bliskim Wschodzie, że Liban to przesłanie dla wszystkich krajów i społeczeństw tego obszaru. Można razem żyć, koegzystować i wypracować model oparty na religijnym i wyznaniowym konsensusie. Ponieważ tak naprawdę, tym, co zniszczyło Liban, co udaremniło w pewnym momencie pełny rozwój i wielkość tego maleńkiego kraju, nie była wcale różnorodność religijna społeczeństwa, ale ingerencje, nieustanne ingerencje w wewnętrzne sprawy kraju, takich państw, jak Iran, Syria i Izrael.

Dodatkowo wewnątrz kraju istnieje straszna siła niszczycielska, państwo w państwie, a jest nią terrorystyczne ugrupowanie Hezbollah. W Libanie dochodzi do dyskryminacji chrześcijan w białych rękawiczkach, muzułmanie urośli w siłę, mają wsparcie finansowe przez liczne kraje dyktatur islamskich, a chrześcijański Liban jest pozostawiony samemu sobie. Chrześcijanie są spychani do getta, mają pełnić rolę ludzi drugiej kategorii. Ale istnieje też prześladowanie, ponieważ do Libanu uciekają uchodźcy z krwawego Iraku.