Męczeńskie Boże Narodzenie w Orissa

Rok 2007 był dramatycznym rokiem dla wolności religijnej. Groźne wydarzenie o cechach wojny domowej, które rozpętało się w Boże Narodzenie 2007 r. w niektórych okręgach wschodniego stanu Orisa, i trwa po dziś dzień, ogarniając falą nienawiści coraz większe obszary republiki Indii, ukazało prawdziwe oblicze nacjonalizmu hinduistycznego. Dziesiątki rannych i co najmniej dziewięciu zabitych, w tym pięciu zamordowanych 27 grudnia, gdy grupa hinduskich ekstremistów zaatakowała domy chrześcijan w wiosce Barakhama, w okręgu Kandhamal, a dwie kolejne osoby zostały zabite tego samego dnia przez policję, która otworzyła ogień do chrześcijan manifestujących przeciw atakom. Kolejnych dwóch chrześcijan poległo podczas wcześniejszych starć; 70 spośród zaatakowanych kościołów i instytucji zostało zburzonych bądź podpalonych; 600 chrześcijańskich domów zniszczonych lub zburzonych; w sumie 5000 ofiar.

Podczas antychrześcijańskich aktów przemocy policja nie interweniowała. Pierwsza iskra zapaliła się w wiosce Bamunigam, niedaleko posterunku policji w Daringibadi Bloch, okręg Kandhamal. Agencja AsiaNews w ten sposób opisuje wypadki, opowiedziane przez naocznych świadków oraz ks. Raphaela Cheenath, arcybiskupa Cuttack-Bhubaneswr. O 8 rano 24 grudnia 2007 r. grupa hinduistycznych fundamentalistów zniszczyła świąteczne dekoracje, które za zgodą władz lokalnych umieściła na ulicy chrześcijańska grupa Ambedkar Baniko Sangho. Kiedy członkowie Ambedkar Baniko Sangho zaprotestowali, w odpowiedzi hinduiści nakazali przerwanie obchodów bożonarodzeniowych. W ciągu kilku minut ponad 200 ekstremistów zaatakowało chrześcijan kijami, mieczami oraz strzelbami. W wyniku ostrzału napastnicy ciężko ranili dwie osoby.

Następnie obrabowali i zdewastowali dziesiątki sklepów i domostw należących do chrześcijan i pobili każdego, kto był w nich obecny. Wieczorem podczas pasterki dom arcybiskupa Bhubaneswara obrzucono materiałami wybuchowymi. W dzień Bożego Narodzenia, 25 grudnia, napastnicy zniszczyli kościoły w rejonie Bamunigam. Następnie ponownie zaatakowali i podpalili domy oraz dobra chrześcijan, krzycząc, aby się wynosili. 24 grudnia o godz. 14.00 ok. 500 osób zaatakowało i zdewastowało katolicki kościół parafialny w Balliguda. Tego samego wieczoru podpalili kościół, pobliski klasztor, urzędy, przychodnię oraz dwa schroniska dla studentów. Następnie wtargnęli do miasta i podpalili kościół baptystów, następnie napadli na kościół zielonoświątkowców. Dzień później, 25 grudnia, powrócili, grożąc wszystkim księżom i chrześcijanom, aby nie donosili o niczym policji.

Tego samego dnia tłum zdewastował jeden z klasztorów w Phulbani oraz nowy szkolny autobus. W południe zniszczył kościół parafialny w Pobingia i dom księdza; na szczęście księża i siostry, zebrani na świętowaniu Bożego Narodzenia, zostali ostrzeżeni, aby uciec. Według świadków, mimo obecności policja nigdy nie interweniowała. W Bamunigam co najmniej 20 policjantów bez żadnej reakcji przyglądało się aktom agresji i wandalizmu. Żeby uniknąć większych kłopotów, władze wezwały księży z parafi i Phulbani, by nie odprawiali nabożeństw. W obawie przed agresją w ponad połowie z 24 parafi i Kandhamal nie sprawowano w tym czasie Mszy bożonarodzeniowej.

Na całym obszarze w ciągu trzech dni zaatakowano i zniszczono pięć kościołów parafi alnych, 48 kościołów w wioskach, sześć klasztorów, sześć schronisk, jak również budynki seminarium w Balliguda oraz przychodnię Sarshnanda w Pobingia. W urządzonym polowaniu na chrześcijan zburzono lub spalono setki domów. W parafi i Barakhama zburzono ich 400, a pięć osób zabito, zniszczono sklepy i pojazdy. Zdewastowany został dom formacyjny kapucynów. Niczym niepokojeni napastnicy wyważyli drzwi i okna, ustawili na środku stos mebli z pomieszczeń i podłożyli ogień. Akty przemocy trwały nadal i jeszcze w pierwszych dniach 2008 r. miały miejsce groźby, agresje i dewastacje. Setki chrześcijan zbiegły do lasu bez okrycia oraz zapasów wody i jedzenia. Po upływie ponad miesiąca wielu z nich było ciągle w lasach, nie wiedząc czy mogą powrócić.

Ofiary zeznają, że ataki zostały starannie przygotowane, czego dowodzi także okoliczność, że w ciągu pół godziny zebrały się setki ekstremistów (ponad 200 w Bamunigam i 500 w Balliguda), dobrze zorganizowanych, ze strzelbami i mieczami. Ekstremiści sprowadzani byli z innych wiosek i terytoriów, aby utrudnić ewentualne dochodzenie. Przemawia za tym również fakt, że akty przemocy trwały całymi dniami. Wśród ofiar agresji były także Misjonarki Miłości bł. Matki Teresy z Kalkuty, które musiały uciec do lasu. Siostra M. Suma, przełożona sióstr, opowiada, że „nikt nie może wyobrazić sobie przerażenia, jakie wybuchło pod koniec grudnia wśród chrześcijan z Orisy. W Kandhamal mamy trzy domy, wszystkie nasze siostry musiały uciec z innymi chrześcijanami usiłującymi ratować się przed szałem hinduistów: uciekli tylko w tym, co mieli na sobie i ukryli się w lasach, nie mając nic do jedzenia, do picia, ani okrycia przed chłodem zimy".

Tymczasem w Sasanada ekstremiści zniszczyli dom Misjonarzy Miłości. Znajduje się on przy kościele, do którego mieszkańcy zwykli byli uczęszczać na niedzielną Mszę św. Kaplica została doszczętnie zniszczona i zbezczeszczona. „Widok spalonej fi gury Maryi" - wyznaje siostra Suma - „i splądrowanego domu naszych braci złamał mi serce". „Klasztory w Balliguda i Phulbani zostały spalone przez tłum ekstremistów, który z mieczami i pałkami wołał «śmierć chrześcijanom». Niemal każdy klasztor, który odwiedziliśmy przeszedł tę samą tragedię". Z kolei brat Oscar Tete, 25-letni misjonarz miłości, wspomina, że „była prawie godz. 22.00, 25 grudnia, kiedy grupa ok. 80 ekstremistów wkroczyła do naszego kampusu Shanti Nivas. Byli uzbrojeni w miecze, topory, kije i żelazne pręty. Chcieliśmy uniknąć przemocy, więc przenieśliśmy 33 znajdujących się pacjentów na środek jednej z sal na ostatnim piętrze budynku. Wszyscy chorzy, których mamy w naszym szpitalu, są Hindusami, a 22 z nich jest w bardzo podeszłym wieku i cierpią na niedożywienie, gruźlicę oraz cukrzycę. Ekstremiści zaczęli gonić mnie, moich trzech współbraci i sześciu mieszkańców wioski. Rzucali w nas kamieniami, ale dzięki wstawiennictwu bł. Matki Teresy nikt z nas nie został ranny. Wtedy armia hinduvta rzuciła się na kaplicę i budynek, niszcząc dosłownie wszystko w swoim zasięgu. Ekstremiści zrównali z ziemią kaplicę i zbezcześcili szaty liturgiczne, symbol naszej wiary. Porąbali i podpalili figurę Maryi. Potem zniszczyli ołtarz, spalili Pismo Święte i krzyż. Zdewastowali także pomieszczenia sanatorium, nawet kuchnię".

W kolejnych dniach misjonarze i ich pacjenci otrzymali żywność i pomoc ze strony mieszkańców, władze natomiast nie podjęły żadnych działań prewencyjnych. Przez szereg dni księża ukrywali się nocą w lasach, a w dzień powracali do leczenia chorych. Policja zjawiła się dopiero 19 stycznia 2008 r., po upływie przeszło dwóch tygodni. W całym regionie władze interweniowały późno i nieskutecznie.

Human Rights Watch już 29 grudnia 2007 r. zauważa na przykład, że od lat grupy hinduistycznych ekstremistów, jak Vishwa Hindu Parishad (VHP) czy Bajrang Dal (BD), prowadzą kampanię przemocy przeciw chrześcijanom. Rząd jednak nie stawił czoła problemowi, a nawet nie był przygotowany na wybuch przemocy, pozostawił ludność bezbronną przez wiele dni. HRW wyraża obawę, że bez zdecydowanej interwencji w celu zagwarantowania wszystkim prawa do wyznawania własnej religii oraz ustalenia i ukarania tych, którzy w poczuciu bezkarności podsycają religijną nienawiść, „tożsamość Indii jako wiekowego państwa narażona jest na poważne zagrożenie". Z kolei kardynał Telesphore Toppo, przewodniczący Konferencji Episkopatu Indii przypomniał w kontekście tych tragicznych wydarzeń, że „Indie są krajem świeckim i demokratycznym. Dlatego występuję do władz politycznych o oddanie sprawiedliwości naszym chrześcijanom". Uważa się, że napastnicy mają powiązania z VHP, które z kolei miałoby być ekstremistycznym skrzydłem religijnym BJP, hinduistycznej partii nacjonalistycznej zrzeszonych w związku Sangh Parivar.

Abstrahując od przemocy licznych, dobrze zorganizowanych oraz mających polityczne wsparcie grup hinduistycznych ekstremistów, prawdziwym problemem jest używanie najbardziej zagorzałego nacjonalizmu ze strony formacji politycznych, jak BJP, partii, która była u władzy do 2004 r., obecnie w opozycji, ale z potężnymi wpływami w lokalnych strukturach poszczególnych stanów. Owe siły polityczne utożsamiają chrześcijańskich misjonarzy z „tajnymi wysłannikami zepsutego Zachodu" i oskarżają ich o nawracanie za pomocą pieniędzy, bądź przemocy znajdujących się poza kastami dalitów oraz o wykorzystywanie działalności społecznej jako pretekstu do nawracania. Dla nich każde nawrócenie religijne stanowi „zniewagę", za którą należy się kara jak za przestępstwo. Walka z chrześcijaństwem prowadzona jest „w imię jedności, integralności oraz bezpieczeństwa Indii".