Szanowni Państwo!
Zapisując się do naszego newslettera będziecie otrzymywać Państwo cotygodniowe intencje modlitewne za prześladowany Kościół Chrystusa na świecie.
Zachęcamy Państwa do wspólnej modlitwy za prześladowanych chrześcijan.
Nasza wspólnota liczy już 1512 osób!
Już od XVI wieku wzrosło zainteresowanie państw kolonialnych obszarami dzisiejszego Myanmaru/Birmy. Portugalczycy, Holendrzy, Brytyjczycy, Francuzi przybywali na wybrzeże w celach handlowych.
Na początku XVIII wieku Myanmar został podporządkowany politycznie Chinom i birmańscy władcy rozpoczęli walkę o suwerenność. W 1752 roku król Alaungpaya stworzył trzecie królestwo i dynastię Konbaung zwyciężając cesarza Mona i przenosząc stolicę Birmy do Rangun.
W XIX wieku w wyniku trzech krwawych wojen Brytyjczycy podbili ziemię birmańskie i założyli kolonię w 1886 roku. Wszelkie powstania i niezadowolenie były brutalnie tłumione przez kolonizatorów.
Jednak w 30 latach XX wieku nieustanne powstania, masowe demonstracje, aktywna działalność kręgów niepodległościowych, sprawiły, że Birma uzyskała status niezależnej kolonii i częściową autonomię. W 1942 roku Birmę zajęli Japończycy przy pomocy grup niepodległościowych. Birma ogłosiła jeszcze w tym samym roku niepodległość.
Niedługo trwał sojusz z Japonią. Przywódca ruchu narodowego, generał Aung San zdecydował się w 1944 roku na przyłączenie kraju do koalicji z Aliantami, a przeciw Japończykom. Po kapitulacji Japonii, Brytyjczycy na nowo starali się odnowić swoje wpływy w kraju. Aung San, stojący na czele militarnej organizacji „Antyfaszyści z Ligi Wolności" (AFPFL), zażądał wycofania wojsk angielskich, grożąc wybuchem kolejnego powstania.
19 lipca 1947 roku Aung San został zamordowany przez przeciwników politycznych. Dopiero 4 stycznia 1948 roku Wielka Brytania ostatecznie uznała niepodległość Birmy. Republika Unii Birmańskiej obejmowała 680.000 km2, w tym także tereny nigdy do niej nie należące, jak Shan, Karen, Kachin, Kayah i Chin. Birma została członkiem ONZ, a premierem buddysta U Nu.
Od 1949 roku częściowo muzułmańskie, jak i chrześcijańskie obszary Shan, Karen i Kachin podjęły zbrojny opór przeciw buddyjskiemu rządowi, co zapoczątkowało krwawą wojnę domową, trwającą po dziś dzień.
Szczególnie trudne warunki dla ludności cywilnej przyniosła ze sobą wojna w Korei prowadząca do kryzysu gospodarczego oraz rok 1960, ponieważ po ponownie wygranych wyborach premier U Nu zdecydował, że jedyną obowiązującą religią może być wyłącznie buddyzm.
Było to natychmiast odrzucone przez mniejszości Karenów, którzy są głównie chrześcijanami i muzułmanami. Ruch militarny „Unia Narodowa Karenów" rozpoczęła regularne bitwy z wojskami rządowymi. Kolejne lata w Birmie to pucze, przewroty wojskowe, walki z rebeliantami, działalność ruchów komunistycznych, aktywne szczególnie w okresie „Rewolucji kulturowej" w Chinach.
15 grudnia 1973 roku U Ne Win ogłosił koniec „domowych niepokojów", w ogólnonarodowym referendum przyjęto nową konstytucję i Birma stała się socjalistyczną republiką.
To oczywiście nie zakończyło „domowych niepokojów". Powstania studenckie, pucze i dymisjonowanie rządów trwały bez przerwy do 1989 roku, kiedy kolejna władza generałów z Partii Rozwoju i Odbudowy (SLORC) kończy erę socjalizmu i wprowadza kapitalistyczny system gospodarczy, przy okazji zmieniając zarówno nazwę kraju na Związek Myanmaru, jak i nazwę stolicy na Yangon.
Pierwsze wolne demokratyczne wybory odbyły się 27 maja 1990 roku, w których zdecydowaną większość głosów zdobyła Narodowa Liga na Rzecz Demokracji (NLD), 396 na 485 miejsc w parlamencie.
Niestety junta wojskowa nie zaakceptowała wyników wyborów, aresztowała parlamentarzystów i anulowała wybory.
W 1994 roku rebelianci z grupy etnicznej Shan podjęli na nowo walki przeciw rządowi w Yangon. Walki z wojskami rządowymi podjęli także Karenowie, jednak w 1995 roku zostali ostatecznie pokonani, co wywołało falę 100.000 uchodźców na tereny Tajlandii.
Aresztowania, tortury przeciwników, fala przemocy pokazują, jakie „demokratyczne" rządy pragnął realizować nowy rząd złożony wyłącznie z etnicznych Birmańczyków.
25 lipca 1997 roku Republika Myanmaru wraz z Laosem została przyjęta do struktur ASEAN (Stowarzyszenie Narodowe Azji Południowo-wschodniej), struktury powstałej w 1967 roku w Bangkoku, w skład której wchodzi: Brunei, Filipiny, Indonezja, Kambodża, Laos, Malezja, Myanmar, Singapur, Tajlandia oraz Wietnam.
Reżim w Yangon liczył tym samym na znaczny wzrost gospodarczy.
W 1999 roku Amnesty International oraz inne organizacje pozarządowe zarzuciły rządowi Myanmaru prowadzenie czystek etnicznych i religijnych, przymusowe wysiedlenia, wykorzystywanie dzieci w najtrudniejszych pracach górniczych, walkach, bezprawne osadzanie przeciwników politycznych w więzieniach, gdzie są bestialsko torturowani i mordowani.
Militarny reżim Myanmaru zignorował żądania Wspólnoty Międzynarodowej, aby wprowadzać demokrację i szanować podstawowe prawa człowieka. Dopiero w 2001 roku w związku z wizytą przedstawicieli Unii Europejskiej w Myanmarze, rząd uwolnił członków opozycji z Narodowej Ligi na Rzecz Demokracji (NLD), jednak w więzieniu nadal pozostawiono jej przywódczynię i laureatkę nagrody Nobla, Aung San Suu Kyi.
W 2002 roku reżim poinformował, że planowany przewrót byłego dyktatora U Ne Wina został udaremniony, a zamachowcy, głównie jego rodzina, aresztowani. Zięć U Ne Wina i jego trzej siostrzeńcy zostali skazani na śmierć, były dyktator w wieku 90 lat umarł w grudniu, jeszcze tego samego roku.
6 maja 2002 roku reżim wypuścił z więzienia przywódczynię opozycji Aung San Suu Kyi, przy entuzjazmie tysięcy demonstrantów została przewieziona do siedziby swojej partii. W wyniku jej aresztowania państwa Zachodu nałożyły ostre sankcje gospodarcze, co przy chaosie politycznym, konfliktach militarnych, puczach, zmianach ustrojowych uczyniło Myanmar jednym z najbiedniejszych krajów świata.
Stolica: Rangoon.
Powierzchnia: 657.550 km2.
Język: birmański.
Populacja: w 2008 roku liczba mieszkańców wyniosła 52 miliony ludzi.
Grupy etniczne: 69% stanowią etniczni Birmańczycy, pozostałe grupy etniczne to: Shanowie, Karenowie, Chinowie, Kachinowie.
Religia: 89% populacji wyznaje buddyzm, mniejszościami religijnymi są chrześcijanie i muzułmanie.
Średnia długość życia: 60,5 lat, dla mężczyzn: 57,8 (2004) dla kobiet: 63,5 (2004).
Waluta: Kyat.
Wzrost gospodarczy: 5% (2005).
Wskaźnik inflacji: 17,6%. (Źródło Reuters AlertNet)