Szanowni Państwo!

Zapisując się do naszego newslettera będziecie otrzymywać Państwo cotygodniowe intencje modlitewne za prześladowany Kościół Chrystusa na świecie.

Zachęcamy Państwa do wspólnej modlitwy za prześladwanych chrześcijan.

Nasza wspólnota liczy już 860 osób!

W pierwszej połowie XVII wieku na obszar kraju przybyli pierwsi Europejczycy, głównie Hiszpanie, Holendrzy, Francuzi, którzy zaczęli handlować bronią. W 1772 roku na południu kraju wybuchło powstanie Tay-Sonów, zwalczone przez Nguyen Anhów przy pomocy Francuzów.

Od tego czasu Francuzi na niemal 300 lat utrzymali wpływy i ustanowili protektorat francuski w 1887 roku tworząc Unię Indochin, w której znalazły się Annam, Tonking, Kochinchina, Kambodża, w 1893 roku znalazł się też Laos. Francuzi zmodernizowali Wietnam, powstały wówczas wielkie plantacje kawy, herbaty, kauczuku eksportowane do Europy.

Kolonizatorzy i elity bogacili się kosztem ubogiego społeczeństwa, głód wywoływał liczne powstania przeciw Francuzom, które ci ostatni krwawo zwalczali. W latach 30-tych XX wieku Ho Chi Minh założył Partię Komunistyczną Wietnamu, która współpracowała z tym samym ruchem w Kambodży i Laosie. Ho Chi Minch przez wiele lat żył we Francji i tam założył komunistyczną Partię Francji. W 1940 roku Wietnam został zajęty przez Japonię, Komunistyczna Partia Indochin pod wodzą Ho Chi Minha, wspólnie z nacjonalistami wietnamskimi, podjęła walkę z kolejnymi okupantami.

Po kapitulacji Japonii proklamowano Demokratyczną Republikę Wietnamu, „chronioną" przez wojska francuskie. W zamian Wietnam miał otrzymać niemal pełną suwerenność. W 1946 roku wybuchła krwawa wojna Indochińska, trwająca do 1954 roku.

Ho Chi Minh wspierany przez ZSRR, Chiny, a także większość społeczeństwa, poprowadził armię komunistyczną do zwycięstwa nad Francuzami pod Dien Bien Phu w maju 1954 roku, w wyniku której Francja wycofała się z północnego Wietnamu.

Na północy powstała Demokratyczna Republika pod dowództwem Ho Chi Minha ze stolicą w Hanoi, a na południu Królestwo cesarza Bao Dai ze stolicą w Sajgonie. Państwa rozwijały się nierównomiernie, wspierane przez USA, południe industrializowało się szybciej, na północy szerzyła się dyktatura komunizmu.

Front Wyzwolenia Narodowego działający w podziemiu przejął władzę, obalając cesarza. Północny Wietnam zaatakował amerykańską flotę wojenną w 1964 roku, rozpoczęła się długoletnia wojna. Do 1969 roku Stany Zjednoczone wysłały do Wietnamu pół miliona żołnierzy. USA oprócz prowadzenia wojny naziemnej dokonywała zniszczeń nalotami bombowców, które oprócz „konwencjonalnych" bomb zrzucały napalm, broń chemiczną trującą środowisko naturalne i zabijającą ludność cywilną. Efekty tej nieludzkiej destrukcji odczuwane są do dziś.

Pomimo śmierci Ho Chi Minha w 1969 roku wojna trwała dalej pod rządami „czterech" (Phama Vana Donga, Vo Nguyena Giapa, Truonga Chinha oraz Le Duana).

Po wycofaniu wojsk amerykańskich z Wietnamu w 1973 roku, konflikt trwał nadal pomiędzy północą i południem aż do pełnej kapitulacji południa w kwietniu 1975 roku. Sajgon przybrał nazwę Ho Chi Minh. Wojna kosztowała życie 3,3 miliony Wietnamczyków i około 60.000 żołnierzy amerykańskich. Rozpoczęło się jednoczenie kraju realizując model socjalistyczny upaństwowienia rynku, kolektywizacji i wprowadzania ideologii komunistycznej.

Wojna przeniosła się na inne kraje, w 1978 roku wojska wietnamskie wkroczyły do Kambodży obalając chiński reżim Czerwonych Khmerów, to w konsekwencji spowodowało wkroczenie na kilka miesięcy żołnierzy chińskich do Wietnamu.

W latach 80-tych wzmógł się kryzys gospodarczy kraju, który kosztował życie setek tysięcy ludzi, którzy albo umarli z głodu albo zostali zamordowani w więzieniach w wyniku okazywania swego niezadowolenia partii i rządowi.

W 1989 roku żołnierze wietnamscy wycofali się z Kambodży i dwa lata później oba kraje podpisały pokój. W latach 90-tych rząd przeprowadził częściowe reformy i Wietnam przy pomocy ekonomicznego związku azjatyckiego ASEAN zaczął wychodzić z kryzysu.

Obecnie utrzymuje 8% wzrost gospodarczy, choć prawa człowieka nadal są nagminnie łamane, w tym naszych Sióstr i Braci chrześcijan różnych denominacji. Pragniemy zwrócić Państwa uwagę w tym tygodniu na sytuację chrześcijan w Wietnamie.

Wspólnie pomodlić się za ofiary bezwzględnego reżimu komunistycznego, który pod pozorem zmian i ulg niszczy nadal godność człowieka. Zwróćmy się wspólnie do Dobrego Boga za nimi.

Obecnie działania rządu starają się ukryć i okryć zasłoną milczenia zbrodnie lat 70-tych i 80-tych XX wieku. Od tamtego czasu, aż do dziś zginęło 200 tysięcy Wietnamczyków! Męczennicy Wietnamu wciąż wołają do Chrystusa: „z powodu Ciebie zabijają nas przez cały dzień, uważają nas za owce przeznaczone na rzeź." (Rz 8,36 oraz Ps 44,23). Oprócz wyznawców Jezusa, buddyści, czy taoiści są także traktowani, jak ludzie drugiej kategorii.

Doktryna komunistyczna wyklucza istnienie duchowej sfery w świecie, promuje swój zdehumanizowany materializm gniotąc godność człowieka. Do dziś księża i pastorzy są torturowani i skrycie mordowani w piekielnych więzieniach, inni skazywani na długie lata wiezienia wychodzą jako osoby kalekie, chore, pozbawione ludzkiej natury, zdeptane i zepchnięte na margines.

Wietnam to nieszczęśliwy kraj, nieszczęśliwych, udręczonych ludzi. Karygodne jest to, że państwa sprawujące władzę w ONZ, państwa Unii Europejskiej, w tym Polska nic nie czynią w sprawie uciskanych ludzi. Dlatego naszym zadaniem jest pamięć i westchnienie do Boga za naszymi Siostrami i Braćmi za wszystkimi, którzy cierpią niesprawiedliwość w Azji.

„W ciągu wieków Azja dała światu wielką rzeszę tych bohaterów wiary; z samego serca Azji unosi się potężny hymn pochwalny... Jest to pieśń tych, którzy umarli za Chrystusa na ziemi azjatyckiej w pierwszych stuleciach kościoła, jest to także okrzyk radości mężczyzn i kobiet bliższych nam epok, takich jak Paweł Miki i jego towarzysze, święty Wawrzyniec Ruiz i jego towarzysze, święty Andrzej Dung Lac i jego towarzysze, święty Andrzej Kim Taegon i jego towarzysze. Niech ta ogromna rzesza azjatyckich męczenników dawnych i bliższych nam czasów nie przestaje ukazywać Kościołowi w Azji, czym jest dawanie świadectwa Barankowi, w którego krwi opłukali i wybielili swe szaty (zob. Ap 7,14)!

Niech będą nadal nieugiętymi świadkami prawdy, którą chrześcijanie mają głosić zawsze i wszędzie - a jest to moc krzyża Pańskiego! Niech krew męczenników Azji będzie teraz i zawsze zaczynem nowego życia dla kościoła na całym kontynencie".

(Jan Paweł II, Ecclesia in Asia)

Oprócz Wietnamu i Chin, o których wspominaliśmy i wspominamy, do państw troski i naszej chrześcijańskiej pamięci i miłości należą Korea Północna, Laos, Kambodża, Nepal, Bhutan. Za narody w tych krajach będziemy się jeszcze modlić.