Szanowni Państwo!

Zapisując się do naszego newslettera będziecie otrzymywać Państwo cotygodniowe intencje modlitewne za prześladowany Kościół Chrystusa na świecie.

Zachęcamy Państwa do wspólnej modlitwy za prześladowanych chrześcijan.

Nasza wspólnota liczy już 1512 osób!

Po kolejnym konflikcie, tym razem z dnia 7 marca 2010 r. widać wyraźnie, że muzułmanie nie chcą mieć za swoich sąsiadów chrześcijan. Wydarzenia w okolicach miasta Jos przerażają! Kilkuset zamordowanych chrześcijan, głównie kobiety i dzieci, w nocy, w sposób barbarzyński za pomocą maczet, zmuszają do refleksji, że antychrześcijański dżihad w północnej Nigerii wkroczył w kolejną fazę. Co z tym zrobimy?

Nigeria jest państwem niemal trzykrotnie razy większym od Polski i ze 144,3 milionami mieszkańców należy od najludniejszego kraju Afryki. Od 1966 roku stale dochodzi w nim do przewrotów, puczów, zamieszek, wojen domowych.

W 1999 roku rząd tymczasowy generała Abdulsalami Abubakara proklamował IV Republikę z 36 federacjami. Państwo i religia zostały zdecydowanie od siebie odseparowane. Konstytucja, wielopartyjny system demokratyczny, wybory parlamentarne miały gwarantować przestrzeganie podstawowych praw człowieka.

Kraj jest bogaty w ropę naftową, której złoża znajdują się głównie na południu kraju. Nigeria należy od 1971 roku do państw OPEC-u, Organizacji Krajów Eksportujących Ropę Naftową.

W kraju żyje 46% chrześcijan, 44% muzułmanów i około 10% animistów. Wśród chrześcijan żyje 17 milionów katolików w 49 diecezjach, w tym 3.500 zakonnic i zakonników, 3.800 księży diecezjalnych.

Jan Paweł II odwiedzał Nigerię dwukrotnie, w 1982 i 1998.

Nigeria należy do najbardziej skorumpowanych, skonfliktowanych i zacofanych pomimo, swych bogactw naturalnych, krajów Afryki.

Konflikty, co warto podkreślić wybuchają głównie, nie tyle z powodów religijnych, ale w wyniku różnic etnicznych, społecznych i politycznych wedle słów arcybiskupa z Abuji (Abudża), Jego Ekscelencji Johna Onaiyekana.

Na początku XIX wieku islam rozpoczął agresywny tzw. Fulani-Dzihad pod przewodnictwem Uthmana dan Fodio, który postulował o oczyszczenie północy kraju z niewiernych. Wyznawcy Allaha żyją głównie na tym obszarze. Na południu chrześcijanie i animiści.

O ile pomiędzy chrześcijanami i animistami nie dochodzi do poważnych walk i konfliktów, to nie można tego powiedzieć o islamistach, którzy prowadzą agresywną politykę z północy.

Muzułmanie atakują chrześcijan i animistów już od dłuższego czasu i oczywiście nie jesteśmy w stanie wymienić wszystkich ofiar i miejsc zbrodni.

Zaczniemy zatem od 2004 roku, ponieważ na północy Nigerii od stycznia rozpoczęła się ekstremalna ofensywa islamskich Talibów pod dowództwem radykała Mullahy Omara, zwanego też Mahmudem, byłym przywódcą Talibów w Afganistanie.

Oprócz nich należy też wspomnieć o ekstremalnym ugrupowaniu „Al Sunna Wal Jammah" (Następcy Proroka) założonym przez studentów uniwersytetu w Maiduguri.

Aktywność islamistów w styczniu 2004 roku wywołały reakcje polityków w Nigerii. Gubernator stanu Kano zapowiedział represje wobec osób sprzeciwiających się wprowadzeniu prawa szariatu na całym terenie stanu.

Najcięższa sytuacja chrześcijan jest w północnej Nigerii, gdzie należą do zdecydowanej mniejszości. Tam życie tysiąca ludzi jest w stałym zagrożeniu. Gdy w styczniu 2004 roku Omar rozpoczął wojnę przeciw chrześcijaństwu, już w lutym setki chrześcijańskich uchodźców opuściło swoje domy z takich miast jak Damaturu, Kanamma, Geidam, Yunusari, Toshiya, Dapchi, Babbangida, Bursami i innych.

Najgorsze, że te sytuacje są coraz częstsze i dokonują się przy całkowitej obojętności forum wielonarodowych instytucji.

Oto słowa świadka i aktywnego obrońcy praw człowieka w Nigerii Wikariusza Generalnego Obiora Ike z diecezji Enugu.

Opowiedział nam w jednym z wywiadów o sytuacji chrześcijan w Nigerii. Od 1999 roku kiedy rozpoczęto wprowadzanie demokracji w kraju, muzułmanie zabili już 10.000 chrześcijan i spalili kilkaset kościołów. Dochodzi do tego fakt, że 12 stanów na północy kraju, a więc jedna trzecia wszystkich w państwie, ogłosiło jako obowiązujące prawo szariatu, a to spowodowało dodatkowo ekspansję islamu na zachód i południe kraju, które to tereny zajmują w większości chrześcijanie i animiści.

Problem islamu, powiedział Ike, to jego totalność, nie istnieje granica, czy też różnica pomiędzy sferą religijną a polityczną. Prawo islamu kontroluje całe życie wspólnotowe, od rodziny po państwo. Liderzy islamscy wiedzą jak manipulować religią i ludźmi dla swoich politycznych celów, mają po swojej stronie niezadowoloną młodzież, buntowników, fanatyków, bezrobotnych i analfabetów.

Kościół katolicki prowadzi dialog, choć jest on niezwykle trudny. Wedle słów wspomnianego już biskupa, rząd chce wprowadzić nowe Ministerstwo od Spraw Religijnych i Religii, kontrolujące wszelkie działania wspólnot i ich liderów. Kościół w tej sytuacji nie chce dopuścić do straty swej suwerenności.

Domaga się neutralnego państwa, laickiego, gdzie wszystkie religie miałaby zagwarantowane prawa sprawowania kultu, a ludzie swobodę w wyborze religii. Szariat jest sprzeczny z tymi żądaniami i choć konstytucja, wprawdzie teoretycznie gwarantuje obywatelom Nigerii wszelkie prawa socjalne, polityczne, cywilne, kulturowe, w praktyce to nie działa, w wyniku wprowadzania owego prawa szariatu, które jest sprzeczne z podstawowymi prawami człowieka.

Warto wspomnieć, że kiedy przeprowadzano wywiad z Ike, aktualnie 20 osób zostało w sposób barbarzyński, ale zgodnie z „prawem" powieszonych za ręce i umarło w strasznych cierpieniach. Profesor Ike powiedział: „Prawo szariatu posuwa się dalej, w praktyce wygląda to tak, że kobiety uprawiające seks przed ślubem skazywane są na śmierć przez ukamienowanie, a jeśli człowiek ukradnie krowę zostaje pozbawiony ręki. Czy my żyjemy wciąż w XIV wieku?".

10 stycznia 2004 roku muzułmanie podpalili 10 kościołów i 100 innych budynków należących do dóbr kościelnych. 26 lutego, 48 osób, głównie kobiet i dzieci zostało zmasakrowanych w Yelwie, 8 marca, 200 ludzi zostało zabitych w wyniku nowej fali agresji wobec chrześcijan, 18 marca spalono cztery kościoły w miejscowości Dutse, 3 kwietnia, 1.500 chrześcijan w centrum kraju zostało zamordowanych, a 173 kościołów spalonych. Działo się to w Selwie.

Na rewanż nie trzeba było długo czekać. 3 czerwca w Jos, chrześcijanie wzięli krwawy odwet za śmierć 1.500 rodaków zabijając 600 muzułmanów. Z kolei muzułmanie nie czekali i w stanie Kano zabili 600 chrześcijan, w wyniku czego 30.000 ludzi uciekło ze swoich domów.

W październiku wiadomo już było, że Nigeria jest jednym z krajów najkrwawszego konfliktu pomiędzy muzułmanami i chrześcijanami.

W styczniu 2005 roku duchowni Kościoła katolickiego przedstawili raport gubernatorowi Kano, w którym zaznaczyli, że w ciągu ostatnich 12 miesięcy zginęło 3000 ludzi, a straty materialne szacuje się na 1,5 miliona dolarów.

Sytuacja w kolejnym roku się nie poprawiła.

Zadziwiające w tym wszystkim jest jednak to, że wiara zamiast zanikać i poddawać się islamskiej ideologii kwitnie. Do święceń kapłańskich przygotowuje się 7000 seminarzystów i liczba ich stale rośnie.

Ale to okrutne czasy dla chrześcijan. Gdy w lutym 2006 roku w Danii publikowano karykatury Mahometa, w Nigerii mordowano chrześcijan. Gdy w ciągu jednego dnia zginęło 300 ludzi, duchowni błagali wiernych, by wybaczyli wrogom i modlili się za nich.

Podczas linczów na ulicy zamordowano między innymi księdza Michaela Gajere. Ksiądz z Maiduguri, a więc z północnej Nigerii zginął 18 lutego 2006 roku, wybrał śmierć, bo nie chciał dopuścić do profanacji tabernakulum.

Został zabity przy ołtarzu. Tragedia 42 letniego księdza i masakra chrześcijan w Nigerii, sparaliżowały życie Kościoła lokalnego na długie miesiące. Zabity ksiądz był według biskupa Matthew Man-Oso Ndagoso wzorem do naśladowania dla wszystkich księży.

Koordynował działania na rzecz pokoju, sprawiedliwości i polepszenia warunków bytowych dla chrześcijan i muzułmanów. W atakach w Maiduguri zginęło wówczas 50 chrześcijan różnych wyznań, a setki osób zostało rannych.

Spalono 53 kościoły, zdemolowano dziesiątki sklepów i prywatnych domów. Zajście, według wielu obserwatorów było planowane i z bezwzględną skrupulatnością zrealizowane. Policja i żołnierze stali bezczynnie obserwując wszystkie akty zbrodni. Podejrzewa się, że za zamachami stali przedstawiciele instytucji rządowych, którzy pozostali bierni na rozgrywające się wydarzenia.

Biskup Ndagoso powiedział nam, że ksiądz Michael, z którym współpracował przez ostatnie trzy lata był wiernym i lojalnym księdzem. Świadkowie wydarzeń, którzy przeżyli te zajścia relacjonują, że 18 lutego ksiądz mógł opuścić zagrożone miejsce.

Pozostał, by ochraniać kościół i wspierać wiernych, zapłacił za to najwyższą cenę. Po kilku miesiącach od masakry chrześcijan, Kościół rozpoczął odbudowę swoich struktur w duchu wybaczenia i pojednania. Chrystus nakazał nam kochać swoich wrogów, w każdej sytuacji.

Nawet wówczas, gdy przed nami leży zamordowany z zimną krwią i w imię religii męczennik.

Nasza organizacja, która wspiera diecezję Maiduguri od lat, obiecała dodatkową pomoc na odbudowę zdruzgotanego świata. Powieszony w 1995 roku nigeryjski obrońca praw człowieka Ken Saro Wiwa powiedział: „Nigeria stoi przed katastrofą". Módlmy się w tym tygodniu, aby jego słowa się nie sprawdziły.

Wyznawcy Chrystusa są zobowiązani do świadczenia swoim cierpieniem prawdy jaką jest Jezus. W sposób pełny ujął to Jan Paweł II w Adhortacji Apostolskiej „Ecclesia in Europa", przytoczmy słowa wielkiego papieża i przyjaciela muzułmanów:

„Świadkowie, szczególnie ci, którzy ponieśli męczeństwo, są wielkim, wymownym znakiem, który mamy podziwiać i naśladować. Potwierdzają oni żywotność Kościoła; jawią się jako światło dla Kościoła i dla ludzkości, ponieważ pozwolili zajaśnieć w ciemnościach światłu Chrystusa; należąc do różnych wyznań chrześcijańskich, stanowią również znak nadziei dla ekumenizmu; jesteśmy bowiem pewni, że ich krew jest także limfą jedności dla Kościoła". Jan Paweł II, Ecclesia in Europa, punkt 13.